💐25 OCAK 1882.💐

İnsanın kendini, yaşamı, çevresini tanıması için doğmak yetmiyor. Çok yönlü bir sorgulama da gerekiyor. Ama bu sorgulamaya nereden başlayacağımızı  bilemiyoruz. Şimdiki zamandan mı? Yoksa geçmişten mi? İş bununla da bitmiyor nasıl sorgulayacağız, nasıl bir yöntem uygulayacağız? Bunu bizden önce yapanları mı taklit edeceğiz yoksa kendi yöntemimizi mi bulacağız.

Zor iş bunlar ama yine de vazgeçilmesi gereken şeyler... Yazmaya kalkıştığımızda tanımsız zorlukla karşılaşacağımız bir gerçek. Çünkü, kimse kendini tüm gerçeğini betimleyemiyor. Virginia da  tüm yazdıklarında bence bu betimlemenin peşinde. Aradığını bulamıyor, bulduğunda da pek hoşnut olmuyor. Her defasında da başa dönüp, şu soruyu soruyor; "O zaman ben kimdim?"

Basit anlamıyla şöyle başlıyor yanıtlamaya:

Yazmış da. İyi ki de yazmış. Bize kendini tanıtırken, bizim de kendimizi tanıyabileceğimiz bir yöntem, bir çoşku, bir cesaret bırakmış...

Bugün onun doğum günü, yazdıklarından bu yana yüzyıldan fazla zaman geçmiş ama bir garip Orhan Veli'nin kentinde, bir garip, onun sorusunu kendine sorup, yanıtlamaya çalışıyor, "kimim ben?" Verebildiği doğru dürüst bir yanıt yok, çünkü bu soruyu yanıtlayacak kadar cesareti yok. Ama yine de [cesaretten] yoksun bir inatla yoluna devam ediyor. Belki de bu sorunun net bir yanıtı yok. Değerli olan bu soruyu sorarak yaşamak. Virginia' nın bize bıraktığı en değerli kalıt [miras] da bu olsa gerek...

Sözü, "iyi ki doğdun [ölümsüz] Virginia" diye bitirelim...

Referans

Woolf, Virginia. Varolma Anları. Çev. İlknur Özdemir. 3. baskı. Kırmızı Kedi Yayınları.

💐25 JANUARY 1882.💐

Merely being born is not enough for a person to know themselves, their life, or their surroundings. A multifaceted questioning is also required. But we do not know where to begin this questioning. From the present time? Or from the past? The work does not end there, either; how will we question, what method will we apply? Will we imitate those who did this before us, or will we find our own way?

These are difficult tasks, yet they are things we must give up on... It is a fact that when we attempt to write, we face undefined difficulties. Because no one can describe themselves in their full reality. In my opinion, Virginia, too, is in pursuit of this description in all her writings. She cannot find what she seeks, and when she does, she is not particularly pleased. Each time, she returns to the beginning and asks this question: "Who was I then?"

In the simplest sense, she begins to answer like this:

And write she did. And it is a good thing she did. While introducing herself to us, she left us a method, an enthusiasm, and a courage through which we, too, might come to know ourselves...

Today is her birthday; more than a century has passed since what she wrote, yet strangely, in Orhan Veli’s city, someone—strangely—asks themselves her question and tries to answer it: "Who am I?"

There is no proper answer they can give, for they lack the courage to answer this question. But still, they continue on their path with a persistence devoid [of courage]. Perhaps there is no clear answer to this question. What matters is to live by asking it. And the most valuable legacy Virginia left us may well be precisely this…

Let us end with the words: "Happy birthday, [immortal] Virginia..."

Reference

Woolf, Virginia. Moments of Being. Edited by Jeanne Schulkind, Pimlico, n.d.

Translated by Atahan Mahir Karabiber