Gece, gizliden gizliye gözlerini kapamaya başladı. Gökyüzünün yaşları toprak, çimen ve nehrin akışkan suyuyla öpüşüyordu. Saat gece yarısı 02:30’du. Damlayan taneciklerin kokusu hem bir felaket hazırlığını hem de yiyecek bulma kavgasının başlangıcını temsil ediyordu. Zemin ıslansa da o gece sokak lambalarından başka nehir kenarını aydınlatan bir ay yoktu. Hatta seyir hâlindeki kavgalı bulutlar, gök ile yer arasını ortadan ikiye kesmiş gibiydi. Yukarısı çok yakın gözüküyordu ancak bir insana kıyasla onun göğe değmesi birkaç bin kat daha zordu.

Yüküne her ne kadar alışmış olsa da sırt ağrısı onun için geçmeyen bir illetti. Ancak yemek bulmak için bu ağrıya göğüs germek zorundaydı. Küçük vücudu, sırtındaki ağırlığa bakmaksızın onu ileriye iten o ilkel hayatta kalma iradesinin bir kabıydı. Yolculuğa çıkmadan önce kaldırımların, çimenlerin ve toprağın iyice ıslanmasını sakin bir sessizlikle bekledi. Ama o gece içi içine sığmıyordu. Duyduğu sesten artık emindi. Bu birkaç dakikalık bir merasim değildi; en az birkaç saat, hatta belki sabaha kadar devam etme cesareti olan kuvvetli bir ağlayıştı.

İlk hamlesi saklandığı ağaç kovuğundan önce ayaklarını, bedenini, iki burnunu ve dokunaçlarını çıkarmak oldu. Havayı iyice içine çekti. Hava mutluluk kokuyordu. Hissettiği bu duyguyla vücudunu ağaç kabuğuna yaydı ve sakince gerindi. Ağacın dış kabuğundan yavaşça çimenlerin üzerine süzülürken acıktığını tekrar hatırladı. Bir süredir ağaç kabuğu kemirmekten çok sıkılmıştı ve canı taze sebze yaprakları çekiyordu. Bir salyangoz, sabrettiği sürece her zaman daha iyisini bulabileceğine inanırdı.

Kulaklarında adını anımsayamadığı bir piyano ezgisi yol boyunca ona eşlik etti. Uzun bir süredir yürüyor olmalıydı ki minik bedenine önceki akşam yediklerinin kalıntıları yetmemeye başladı. Midesine sancılar girdi. Yolun sağ tarafına, taze çimen kokularına doğru istem dışı yanaşırken buldu kendini. Çimenliğe girebilmesi için devasa bir kaldırım duvarını aşması gerekiyordu. Gözlerini açtı. Yorucu ve dik yürüyüşe hem midesini hem de salyalarını hazırladı. Çimene değer değmez taze bitkilerin tadına varmaya hazırdı. O sırada dedesinin bir keresinde fısıldadığı, yükseklerin bir filozofundan miras kalan o gerçeği hatırladı: “Bizi öldürmeyen şey güçlendirir”.

Nasıl bir şeydi şu açlık? Bir salyangozu düz bir duvara tırmandırırdı. Az ötede bir bankta evsiz bir adam uzanmış, başında sinekler uçuşuyordu. Ona yakın başka bir bankta ise düşünceli bir kadın oturuyordu. Düşünceli mi? Açlığı o kadar zorluyordu ki daha önce hiç sormadığı soruları sorduruyordu. Herhalde daha önceden keşfetmediği böyle bir yeteneği vardı. Ölesiye aç olup bitkilere susayınca çevrede olup bitene ilgi duyar hâle geliyordu. Oysa daha önce etrafta olup bitenlere hiç ilgi duymamıştı. Tek derdi, yağmurlu bir günde bir bisiklet tekerinin altında ezilmemek ya da aceleyle geçen birinin ayağının altında kalmamaktı.

Kadının ayaklarına usul usul yaklaşırken, hayatında hiç tatma şansı bulamadığı lezzetli bitkilerin kokusu kabuğunun çevresini sarıyordu. Antenleri bu güzel kokudan uyuşmuş ve gözleri yaşlarla dolmuş olmalıydı ki yaşadıklarına başka türlü anlam veremiyordu. Evet, şarkıyı hatırladı! Dedesinin bir müzik dükkânının önündeki bitkilerin tohumlarını yerken dinlediğini anlattığı parça Eine Sylvesternacht olmalıydı bu. Nizsche miydi? Niçe miydi? Nietzsche? Heh, işte öyle biri bestelemiş ve çalmıştı. Bunu da dükkâna çello bakmaya gelen müşteriyle dükkân sahibinin konuşmasından duymuştu. Besteciyle ilgili aslında daha pek çok şey konuşmuşlardı ama dedesi, en son tadına baktığı çiçekten sonra uzunca bir süre mayışıp uyukladığını, bu yüzden daha fazla detay hatırlamadığını söylemişti.

Acaba kendisi de benzer bir durumda olabilir miydi? En nadide bitki ve taze meyve kokularının geldiği, uzun süredir kıpırdamayan bu kadın sanki onu görmüş gibi önce sağ elini banktan indirdi. Sonra eteklerini bacaklarının arasında topladı ve oturduğu yerden eğilerek ona yanaştı. Açlıktan ve bu afrodizyak kadından iyice uyuşmuş olmalıydı ki antenini bile kıpırdatamadan kendisini sıcak bir zeminde, kabuğu okşanırken buldu. Korkudan kabuğunun içine sığındı, bacakları ve kabuğu ısındı. Neyse ki bu ani tanışma soğuk bir veda ile tamamlanmadan, zeminin kabuğunun altından kayarak çimenliklerin tam üstüne bırakıldığını hissetti.

Arkadaşlarından sert bir lastikle ezilen salyangoz hikâyelerini çok duymuştu ama hiçbirinde bir insan tarafından sanki nereye gittiği biliniyormuşçasına yapılan böyle bir yardım hikâyesi duymamıştı. Üstelik bu kez anlatıcı kendisi olacaktı. Ona inanmayacakları aşikârdı. Peki kimdi o kadın? Nereden anlamıştı çimenlik alana süründüğünü? İki saat boyunca hareketsiz durarak onu mu beklemişti yoksa? Yolun en büyük kısmını aşmış, yağmurdan istifade eden bir açlık sebebiyle çıktığı bu yolda yaşadıkları onu bambaşka bir yere taşımıştı.

O narin ellerin kendisine dokunuşu, onu yıllardır süründüğü yerden alıp önce kabuğunu okşaması ve sonra yeşillik alana bırakışı inanılmazdı. Onun kokusu taze elma yaprağı, şekerli muz, baş döndürücü orkide, gül ve lilyum gibiydi. Sonra onu nazikçe ait olduğu yerküreye yeniden bırakmıştı. Onu ve yaşadıklarını hiç unutmayacaktı. Müzik devam ediyordu; çalan parça Lohengrin, WWV 75, Act I: Prelude idi.

Çimenlerin derinliklerine doğru ilerlerken kendisini bir mürekkep dünyasında eriyormuş gibi hissetti. Burası artık sadece bir şehir parkı değildi; bir bilinç köprüsüydü. Az önce bir insan elinin sıcaklığını hisseden bu gerçek ve salya izi bırakan salyangoz, şimdi gerçekliğin ıslak toprağından bir hikâyenin ebedi bahçesine giden eşiği yavaşça geçiyordu. Salyangoz, yıllar sonra Virginia Woolf’un Kew Gardens adlı hikâyesinde yer bulacak ve orada hep sevilecek, hep korunacak ve devlerin nesrinde sonsuza dek ölümsüzleşecekti.

 The Snail's Will

Night began to secretly close its eyes. The tears of the sky were kissing the earth, the grass, and the fluid waters of the river. It was 02:30 AM. The scent of the dripping droplets represented both the preparation for a disaster and the beginning of the struggle for food. Though the ground was wet, there was no moon to illuminate the riverbank, only the streetlamps. The drifting, feuding clouds seemed to have sliced the space between heaven and earth in two. The sky above looked very closely. Yet, compared to a human, it was thousand times harder for him to touch the sky.

Though he had grown accustomed to his burden, back pain was a persistent ailment for him, yet he had to endure this pain to find food. His small body was a vessel for that primal will to survive, a force that pushed him forward regardless of the weight on his back. Before setting out on his journey, he waited in calm silence for dew to fall on the pavement, the grass, the earth. But that night, he was restless. He was finally sure of the sound he heard. This wasn't a ceremony of a few minutes. It was a powerful weeping that had the courage to continue for several hours, perhaps even until morning.

First, he poked his feet, his body, his two noses, and his tentacles out of the tree hollow where he had been hiding. He inhaled deeply. The air? The air smelled of happiness. With this sensation, he spread his body against the bark and stretched calmly. As he glided slowly from the outer bark onto the grass, he remembered his hunger once more. He had grown tired of gnawing on tree bark for a while; he craved fresh vegetable leaves.

A snail believes that if he is patient, he will always find something better.

Along the way, a piano melody, the name of which he couldn’t quite recall, echoed in his ears. He must have been moving for a long time, as the remnants of what he had eaten the previous evening were no longer enough for his tiny body. Pains shot through his stomach. He found himself drifting toward the right side of the path, toward the scent of fresh grass. To enter the meadow, he had to overcome a giant curb wall. He opened his eyes wide. He prepared both his stomach and his slime for the grueling, steep climb. He was ready to savor the fresh plants the moment he touched the grass. He remembered a phrase his grandfather once whispered, a truth inherited from a philosopher of the heights, “That which does not kill us makes us stronger.”

A little further away, a homeless man lay on a bench with flies buzzing around his head; on another nearby bench sat a pensive woman. Pensive? His hunger was pushing him so hard that it made him ask questions he had never asked before. Perhaps he had a hidden talent he hadn't discovered until now. When he was starving and thirsting for plants, he became interested in his surroundings. Yet, before this, he had never cared about what was happening around him. His only concern was not being crushed under a bicycle tire on a rainy day or under the foot of someone passing by in a hurry.

As he slowly approached the woman’s feet, the scent of delicious plants, scents he had never had the chance to taste in his life, surrounded his shell. His antennae must have been numbed by this beautiful fragrance, and his eyes filled with tears, for he could find no other meaning for what he was experiencing.

Yes! He remembered the song! The piece his grandfather described hearing while eating the seeds of plants in front of a music shop must have been Eine Sylvesternacht. Was it Nizsche? Ni-che? Nietzsche? Yes, someone like that had composed and played it. He had overheard this from a conversation between a customer looking for a cello and the shop owner. They had talked about many more things regarding the composer, but his grandfather said that after tasting the last flower, he had felt drowsy and dozed off for a long time, so he couldn't remember any more details.

Could he be in a similar situation? This woman, who smelled of the rarest plants and fresh fruit and had not moved for a long time, acted as if she saw him. First, she lowered her right hand from the bench, then gathered her skirts between her legs, leaned down, and approached him. He must have been completely numbed by hunger and this "aphrodisiac" woman, for without being able to even move an antenna, he found himself on a warm surface, his shell being stroked. He retreated into his shell out of fear; his legs and shell grew warm.

Fortunately, before this sudden encounter could end with a cold farewell, he felt the surface beneath his shell slide away, placing him right on top of the greenery. He had heard many stories from his friends about snails crushed by hard tires, but he had never heard a story of such help by a human as if they knew exactly where he was going. Moreover, this time, he would be the narrator. It was obvious they wouldn't believe him.

But who was that woman? How did she realize he was crawling toward the grass? Had she been waiting for him, sitting motionless for two hours? He had crossed the widest part of the road; the things experienced on this journey, which he had began due to a rain-fueled hunger, had transported him to a completely different place. The touch of those delicate hands... Taking him from the spot where he had been crawling for years, first stroking his shell, then leaving him in the green area... Her scent... Fresh apple leaves, sugary banana, intoxicating orchid, rose, and lily... And then gently releasing him back to the earth where he belonged.

He would never forget her or what he had experienced. The music continued; the piece playing was Lohengrin, WWV 75, Prelude to Act I.

As he moved deeper into the grass, he felt himself dissolving into a world of ink. This was no longer just a park in a city. It was a bridge of consciousness. This real, slime-trailing snail, who just felt the warmth of a human hand, was now slowly crossing the threshold from the wet soil of reality into the eternal garden of a story. The snail would find a place in Virginia Woolf’s story Kew Gardens, where he would always be loved, protected, and forever immortalized in the prose of the giants.